Dziesięć lat temu idąc przez miasto z irokezem na głowie musiałem liczyć się z dużym prawdopodobieństwem, że cielesna owej głowy nienaruszalność może zostać, hmm, naruszona. Ludzie się śmiali, quasi-ludzie wyszydzali, wiadomo "idzie wariat ulicą". Dziś młodzież nosi irokezy, może nie tak wykwintne jak ja dziesięć lat temu, ale jednak nosi i co? I nikt się nie śmieje, nikt nie wyszydza, nikt cielesnej nienaruszalność pokrytej irokezem głowy nawet nie myśli, hmm, naruszać.

Wczoraj sejm odciął się od senackiej poprawki klasyfikującej elektroniczne (sic!) papierosy jako wyrób tytoniowy. Jednocześnie przestałem żywić obawę, że bateria i atomizer mojego e-papierosa powstała z Nicotiana tabacum, czyli jednorocznej rośliny z rodziny psiankowatych wykorzystywanej szeroko w przemyśle tytoniowym. Przyniosło mi to ulgę, której pozwolę sobie dać wyraz poprzez gromkie "uff".

Jeżeli ktoś zamierza rzucić palenie przy pomocy e-papierosów, to musi uświadomić sobie jedną istotną rzecz: elektroniczny papieros to nie jest magiczna różdżka, która sama zwalczy nasz nałóg. Żeby rzucić palenie trzeba tego chcieć. I musi nam się chcieć. A w związku z faktem, że chcieć się nie musi, wynikają nieporozumienia.

Światem rządzą trójki. Zaczynając od Pompejusza, Cezara i Krassusa, poprzez Oktawiana, Antoniusza, Lepidusa, później George'a, Wilsona, Clemenceau, następnie Stalina, Churchilla i Roosevelta, a kończąc wreszcie na trójce klasowej z mojej podstawówki. Prawda to jest prosta i oczywista, że: pokój zapanuje, kiedy trójka się zjednoczy.

Z racji tego, że ostatnio coraz więcej osób wokół mnie zaczęło uprawiać czynne e-palenie, sporo czasu muszę poświęcać jako lotny serwis elektronicznych papierosów. "Drogi s. popsuło mi się to, drogi s. popsuło mi się tamto, drogi s. czemu nie dymi" - to dla mnie teraz chleb powszedni.