Minął już ponad tydzień od rozszerzenia zakazu palenia w miejscach publicznych i wstyd się przyznać, ale nie miałem w ciągu tego tygodnia czasu, aby wybrać się do jakiejkolwiek knajpy. Nie mogę sobie jednak pozwolić na to, by brak doznań empirycznych w tym zakresie, uniemożliwił mi snucie teoretycznych wywodów o konsekwencjach jakie wyżej wspomniany zakaz ze sobą niesie.

Stała się rzecz niebywała - zapomniałem wziąć e-papierosa do pracy. Sam nie wiem jak to się stało. Nie wychodziłem w zbytnim pośpiechu, w nocy się wyspałem, a pomimo tego zapomniałem. I co? I nic.

Właśnie minęły dwa tygodnie odkąd nie zapaliłem analogowego papierosa, co bez wątpienia jest rekordem wszechczasów.

Sądzę, że gdybym zebrał wszystkie pieniądze, jakie do tej pory przepaliły moje płuca, to mógłbym wynająć Joannę Szczepkowską, by powiedziała w wieczornym wydaniu wiadomości: "w dniu 13 marca 2009 roku pan s. rzucił palenie". Pan s. to ja (dla ułatwienia od czasu do czasu nie będę mówił o sobie per "ja", lecz per "s."; chciałem o sobie mówić per "j." ale nieopacznie przyznałem wcześniej ten inicjał mojej lepszej połowie).