Stwierdziłem, że czas w końcu na zmiany i postanowiłem zrobić sobie samemu prezent. W związku z tym nabyłem w drodze kupna nowy model e-papierosa, i to model nie byle jaki, bo wzbudzający od pewnego czasu poważne emocje wśród okolicznych epalaczy. Po kilku miesiącach użytkowania postanowiłem podzielić się moimi wrażeniami a temat tego wynalazku - drodzy szanowni, przed szanownymi e-papieros EGO.

No i się będzie działo - od poniedziałku (15.11.2010) wchodzi w życie nowe prawo dotyczące zakazu palenia w miejscach publicznych. Coraz bardziej panoszące się po naszym kraju zakazy nie będą jednak obejmowały elektronicznych papierosów. I dobrze.

Dziesięć lat temu idąc przez miasto z irokezem na głowie musiałem liczyć się z dużym prawdopodobieństwem, że cielesna owej głowy nienaruszalność może zostać, hmm, naruszona. Ludzie się śmiali, quasi-ludzie wyszydzali, wiadomo "idzie wariat ulicą". Dziś młodzież nosi irokezy, może nie tak wykwintne jak ja dziesięć lat temu, ale jednak nosi i co? I nikt się nie śmieje, nikt nie wyszydza, nikt cielesnej nienaruszalność pokrytej irokezem głowy nawet nie myśli, hmm, naruszać.

Wczoraj sejm odciął się od senackiej poprawki klasyfikującej elektroniczne (sic!) papierosy jako wyrób tytoniowy. Jednocześnie przestałem żywić obawę, że bateria i atomizer mojego e-papierosa powstała z Nicotiana tabacum, czyli jednorocznej rośliny z rodziny psiankowatych wykorzystywanej szeroko w przemyśle tytoniowym. Przyniosło mi to ulgę, której pozwolę sobie dać wyraz poprzez gromkie "uff".

Jeżeli ktoś zamierza rzucić palenie przy pomocy e-papierosów, to musi uświadomić sobie jedną istotną rzecz: elektroniczny papieros to nie jest magiczna różdżka, która sama zwalczy nasz nałóg. Żeby rzucić palenie trzeba tego chcieć. I musi nam się chcieć. A w związku z faktem, że chcieć się nie musi, wynikają nieporozumienia.